Back to Home

To Σεξ στο Πυρ!

Με ρωτούν τελευταία, μάλλον επειδή μαζί με τα πουλάκια και τα λουλουδάκια εγείρονται και οι ορμόνες, μέχρι που φτάνουν οι ερωτικές «σκηνές» στο «Όλα θα πάνε καλά». Αν είναι προκλητικές, ως επιτάσσει η εποχή, που μας τα προσφέρει όλα σε ηδονιστικό πλεόνασμα, ή αν κρατούν ένα… επίπεδο. Εδώ, τώρα, τι τους λες;… ‘’Τίποτα’’, είναι η απάντηση. Γιατί έχει να κάνει με το μέγεθος το ποιοτικό και ποσοτικό των αναγνωσμάτων του καθενός, όπως και με τα προσωπικά του βιώματα. Ιδιαίτερα αν ο συγγραφέας είναι εκ φύσεως περιγραφικός και δεν αρκείται στο κλείσιμο των φώτων αφήνοντας από μόνη της τη γοητεία να συναρπάσει. …Μα για μια στιγμή εδώ! Αν κάποιος ρωτάει για «επίπεδο» στο κείμενο, αυτομάτως έμμεσα παραδέχεται ότι στο γράψιμο κλειδαρότρυπας που παραπέμπει σε φτηνά πορνογραφήματα του τύπου «50 αποχρώσεις του γκρι» μόνο επίπεδο δεν βρήκε, ασχέτως αν τα αγόρασε από περιέργεια κι από την ίδια περιέργεια και πάλι πήγε να το δει στο σινεμά και μετά αγόρασε το sequel και, και… Μεγάλη υπόθεση, τελικά, αυτό το αίσθημα: Της περιέργειας. Και οι απανταχού θρησκόληπτοι, στο νήμα θα πρέπει να χαίρονται ότι πρόλαβαν να μη τους καταλογιστεί ως το 8ο θανάσιμο αμάρτημα, καθώς μάλλον θα πρέπει να θεωρήθηκε λίγο «light» σε σχέση με τα 7 γνωστά και θα τη σκαπούλαραν, ώστε να μπορούν ν’ απολαμβάνουν όλοι την πιο απενοχοποιημένη αμαρτία. Γιατί, ναι, ωραίο πράμα η περιέργεια. Ακραιφνής. Ενστικτώδης. Γι’ αυτό κι ανίκητη. Και σας το λέει αυτό κάποιος που το επώνυμό του στα Ιταλικά, πλην του τελικού σίγμα εννοείται, σημαίνει «περίεργος». Δεν είναι σημείο μόνο των καιρών, βέβαια, να προκληθεί η περιέργεια. Το ίδιο δεν έγινε και με παλιότερη προσπάθεια κάποιου να σοκάρει το Ελληνικό κοινό, τέλη του ’90, καπηλευόμενος τότε το άχραντο πρόσωπο του Βιβλικού Χριστού; Να τα λέμε, ασχέτως πόσο θρησκόληπτοι είμαστε. …Αχ αυτή η περιέργεια σε συνέργεια με τον ντόρο (διαφήμιση)… Πολλές φορές βγαίνει στην επιφάνεια πριν καν διαβάσουμε και πούμε τη δική μας γνώμη για το κατά πόσο τσόντα είναι ένα βιβλίο κι αν θα καταφέρει να δώσει κάτι παραπάνω σε «όλους εμάς τους διψασμένους για το διαφορετικό αναγνώστες», που τη σήμερον ημέρα, στην προσωπική μας ζωή, είμαστε «περπατημένοι και χορτασμένοι»! Κι αυτό συμβαίνει, ακριβώς επειδή είμαστε της κλειδαρότρυπας και του εύπεπτου θεάματος. Αλλά ακόμα κι αυτό, το ανάγνωσμα του «σοκ», έχει την αξία του, το value του, μέχρι να φτάσει στο «value for money». Γιατί άλλο ο Ντε Σαντ κι άλλο η κυρία «50 αποχρώσεις του γκρι». Μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα. Ο πρώτος, αιώνες μετά, εκφράζει το αυθεντικό, το γνήσιο, το true, που το έργο του μελέτησαν βαθιά λογοτέχνες, ερευνητές και ψυχαναλυτές αν και στην εποχή του δεν πούλησε (λόγω των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών). Η δεύτερη, ήδη λίγους μήνες μετά, εκφράζει το προσποιητό, το δήθεν, το fake, που το έργο της αρκεί ένας ψυχολόγος για να το αποδώσει στην «καταπιεσμένη παθογένεια μιας κυράτσας που νόμισε ότι διαβάζοντάς το μπορεί να έχει κι αυτή τα δικά της 15 λεπτά βίου αλά Sex and the City», και που το επιστρέφει τώρα στο βιβλιοπωλείο χωρίς να ζητήσει τα λεφτά της πίσω (γεγονός), αρκούμενη στο να το ξεφορτωθεί ως ένα πολύ κακογραμμένο βιβλίο. Ο πρώτος ήταν και θα είναι ο «μαρκήσιος», ενώ η δεύτερη η… κυρία «50 αποχρώσεις του γκρι» (αλήθεια μου διαφεύγει το όνομά της, αν και είναι μόνο δύο κλικ μακριά από το να το αναφέρω). Κάνοντας τη σούμα, πάντα υπάρχει ή δεν υπάρχει ποιότητα ΚΑΙ στις ερωτικές περιγραφές όπως σε όλες τις περιγραφές ενός μυθιστορήματος. Κι από αυτή την ποιότητα ορίζεται η ποσότητα – όχι το αντίστροφο. Έχω διαβάσει κείμενο που με τις έντονα ερωτικές του περιγραφές, ξεπερνώντας τα όρια του απλά διαχυτικού, μου πέταξε τα μάτια έξω καθώς ταυτίστηκα με τους δύο παρτενέρ, αλλά ταυτόχρονα μπόρεσε να κρατήσει τη συναισθηματική ολοκλήρωση των δύο εραστών κι, εν τέλει, να φέρει την κορύφωση στη μοναδική περίπτωση μιας σχέσης που στα σίγουρα στους δύο ο τρίτος χωρεί: Της σχέσης του αναγνώστη με τους ήρωες του βιβλίου που διαβάζει. Προσωπικά, ως αφηγητής δεν αρκούμαι στο «κλείσιμο των φώτων» και στο «αφήστε τη γοητεία να συναρπάσει». Γιατί στη λογοτεχνία δεν εννοείται τίποτα από μόνο του. Είναι η τέχνη τού «Διαβάζω λέξεις για να μου δημιουργηθούν εικόνες». Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος κατά τη διάρκεια της πράξης που προκαλεί η γενετήσια ορμή (καθώς εν έτει 2016 ξέρουμε ότι δεν είναι μόνο γενετήσια) μετράει πάντα αλλιώς… Και για το συγγραφέα και για τον αναγνώστη. Κι όπως είπε κι ο Σαίξπηρ ή Σέξπυρ: «Ηδονή και δράση κάνουν το χρόνο να φαίνεται λίγος».

Leave a Reply

8 − 7 =