Back to Home

Το «limit up» μιας συγγραφικής αξίας

To internet ένα από τα νέα δεδομένα που έθεσε, ήταν το να μας βάλει στα σπίτια των επωνύμων κι εκείνων που θέλουν να επιβεβαιώσουν την «προφητεία» του Γουόρχολ περί 15 λεπτών διασημότητας. Να μας βάλει στα δωμάτια αυτών, στα ιδιαίτερά τους. Να μας κάνει, άλλους περισσότερο κι άλλους λιγότερο, ματάκηδες. Φτηνούς ηδονοβλεψίες. Εφήμερους fans της καθημερινότητάς τους, εραστές των απόκρυφών τους – είτε μιλάμε για απόκρυφα μυστικά, είτε για τα «άλλα» απόκρυφα… Δεν είναι ντροπή να το παραδεχθείς. Και δεν είναι ντροπή όχι επειδή είναι ηθικό, αλλά επειδή αποδεδειγμένη άρα κι αδιαμφισβήτητη είναι η ροπή μας προς το φτηνό και το ανήθικο. Ποιος χρειάζεται πια τον Big Brother και τις «προφητείες» του Όρσον Γουέλς όταν αυτή του Άντυ, στην πράξη, ήδη συντελείται και ίσως θα συντελείται ως τη συντέλεια (αυτού του κόσμου);… Σήμερα, ο καθένας μας έχει μαζί του μία κάμερα και πρόσβαση στο μεγαλύτερο δίκτυο διακίνησης. Όχι ναρκωτικών, όχι γυναικών, όχι μεταναστών, αλλά σε κάτι που μπορεί να κάνει ο καθένας. Κάτι τόσο απλό, τόσο ευκολομεταχείριστο και ευκολοπροσβάσιμο που εξ αρχής δεν θα μπορούσε παρά να είναι νόμιμο. Αυτό μιας πληροφορίας. Ή ενός «αρχείου», όπως λέγεται στην… καθομιλουμένη. Μέσω των «σελίδων κοινωνικής δικτύωσης». Άρα, όλοι μας δεν ήμαστε αλλά είμαστε (και θα παραμείνουμε) ένας μικρός Peeping Tom. To θέμα, βέβαια, και σε αυτόν τον File είναι… ναι, καλά μαντέψατε, η συγγραφή και οι εκπρόσωποί της. Μόνο που αυτόν τον File τον απασχολούν και οι ανώνυμοι. Για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: Η πιθανότητα αναγνώρισης της αξίας κάποιου εκ των εν λόγω εκπροσώπους, παίρνοντας ως μία πιθανώς ευτυχή έκβαση γ’ αυτόν την ίδια του την υστεροφημία, είναι κάτι σαν τη μέγιστη τιμή που μπορεί να φτάσει μία πολλά υποσχόμενη μετοχή σε μία συνεδρίαση του χρηματιστηρίου. Με δυο λέξεις, «limit up». Εν αντιθέσει με κάποιον π.χ. εκπρόσωπο της έβδομης τέχνης σε mainstream πεδία, όπως ένας ηθοποιός του Hollywood που, για να θεωρήσουμε ότι υπάρχει απτή επιτυχία, επιτάσσεται να «ρευστοποιηθούν» οι μετοχές του άμεσα. Τώρα. Χθες. Ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, θα πρέπει πρώτα να κάνει η ταινία του μία σχετική επιτυχία, ώστε να υπογράψει ένα καλύτερο συμβόλαιο για την επόμενη και… εις ανώτερα – μέχρι να φτάσει να περπατά στο κόκκινο χαλί. Πράμα που δεν ισχύει με έναν συγγραφέα, γιατί ακριβώς (αυτό το πράμα) μπορεί να πάει αλλιώς. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι γνωστοί γίνανε… γνωστοί μετά θάνατον κι αφού πρώτα αποδήμησαν εις Κύριον ή Μποζόνιον. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, είναι παραδεχόμενο. Πόσοι από τους συγγραφείς που σήμερα εκθειάζουμε, χθες αγνοούσαμε, ακόμη και την ύπαρξής τους; Κι επειδή εκεί, σ’ εκείνες «τις παλιές εποχές», δεν υπήρχε στη τσέπη όλων ένα πλακίδιο 4,7΄΄ με ανάλυση 1334 x 750 pixels για… παν ενδεχόμενο, νά σου τώρα εδώ το ετεροχρονισμένο κους-κους για το ποιόν των: Ο Χέμινγουεϊ, ήταν μέθυσος. Ο Χάουαρντ, απροσάρμοστος. Ο Γουάιλντ, ακόλαστος. Η Βιρτζίνια Γουλφ, αυτοκτονική κι απ’ τη ζωή παραιτημένη. Η Σέλλεϋ, τρελάρα και μακάβρια παρανοϊκή. Ο Αλδαπουέρτα, διαστροφικός. Τα άπλυτα στη φόρα, δηλαδή. Όπως συμβαίνει και στην ιερή αποστολή των σκανδαλοθηρικών εντύπων ή στα ευγενή άρθρα κλειδαρότρυπας που διαβάζουμε καθημερινά αντί να διαβάζουμε κάτι άλλο… Η γνώμη του γράφοντος για όλους αυτούς; Αν προσβάλλουν την ηθική σου κι αν ξεπερνούν τα όρια που εσύ έχεις θέσει, δεν θα τους διαβάσεις. 1ον) Αυτό είναι που μετράει. Το αν θα τους διαβάσεις, καθώς είναι καλλιτέχνες κι όχι ψυχολόγοι (εννοώντας αυτούς με πτυχίο, γιατί υπό μία έννοια και ψυχολόγοι είναι οι συγγραφείς, αφού ψυχογραφήματα χαρακτήρων κάνουν) και 2ον) Αν δεν τους διαβάσεις εσύ, κάποιος άλλος θα βρεθεί να τους διαβάσει. Αυτό είναι σίγουρο και ισχύει πάντα. Ο Τζακ Λόντον, στα 15 του παράτησε το πατρικό του κι έμπλεξε με πειρατές στρειδιών. Ο Ουγκώ (όπως κι ο δικός μας Δημοσθένης ο αρχαίος), για να παραμείνει κλεισμένος ή αυτο-έγκλειστος και να δοθεί ψυχή τε και σώματι στο γράψιμο, λέγεται ότι άφηνε μαλλί και μετά ξύριζε το μισό του κεφάλι. Τον πρώτο, για αυτό που έκανε, ας τον κρίνει (όπως κ’ έγινε) η νομοθεσία του Σαν Φρανσίσκο και τον δεύτερο η θειούλα μου, η οποία είναι 45 χρόνια κομμώτρια. Εγώ, πάλι, θα τους κρίνω, αντίστοιχα, για τον «Θαλασσόλυκο» και τους «Άθλιους». Πώς είπατε; «Τα άπλυτα στη φόρα είναι η καλύτερη διαφήμιση»; Ναι, συμφωνώ! Κάτσε, όμως, πρώτα να γίνουν αυτά από εμπειρίες του συγγραφέα εμπειρίες των ηρώων του, και μετά ας είναι… τα εν οίκω εν δήμω.

Leave a Reply

12 − 3 =