Όλα θα πάνε καλά

του Νάσου Κουργιόζου

Ένα μυθιστόρημα κοινωνικό […] με δύο κεντρικούς χαρακτήρες, αλλά έναν… στο “επίκεντρο”: Μία γυναίκα. Ή ένα κορίτσι που μοιάζει με γυναίκα…

Αγορά  

Όλα θα πάνε καλά, Νάσος Κουργιόζος, Εκδόσεις Πηγή

Περί μυθιστορίας ο λόγος…

Σχετικά με το βιβλίο.

Όλα φαινόντουσαν, στην αρχή, τυχαία. Η γνωριμία τους, ο συγκερασμός των αντιλήψεών τους, η αμοιβαιότητα στις πράξεις τους, η εναρμόνιση των ονείρων τους… Μα, ύστερα, ήρθαν τα πρώτα κύματα σε μια απάνεμη θάλασσα που λίγο-λίγο έπαιρνε ν’ ανταριάζει. Μέχρι που το αφρισμένο της φούσκωμα ξέβγαλε το απεγνωσμένο μήνυμα της Μαριαλένας προς εκείνον, όπως σε ένα μπουκάλι που πετιέται απέλπιδα, κι όμως πάντα με ρότα μία ύστατη ελπίδα…

Ένα μυθιστόρημα που είναι πολλά περισσότερα από ερωτικό. Ένα μυθιστόρημα κοινωνικό, ιδεαλιστικό, μα κυρίως ψυχολογικό, με δύο κεντρικούς χαρακτήρες, αλλά έναν… στο “επίκεντρο”: Μία γυναίκα. Ή ένα κορίτσι που μοιάζει με γυναίκα…

Αγορά  Γράψτε την κριτική σας!

Μία πρώτη γεύση από το βιβλίο!

Νάσος Κουργιόζος

Από το 2010, άχρι τούδε έχουν εκδοθεί τέσσερις συλλογές του διηγημάτων […]

Ο Νάσος Κουργιόζος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου κι εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος. Πλέον κι ως συγγραφέας· καθώς το παιδικό όνειρο έγινε χόμπι, κι αυτό, με τη σειρά του, εργασία. Πήρε πτυχίο «BA (Hons) Management and Business Administration» από το Middlesex University του Λονδίνου. Από το 2010, άχρι τούδε έχουν εκδοθεί τέσσερις συλλογές του διηγημάτων, τα οποία εμβάθυναν σε μακραίωνες πράξεις και γνωρίσματα του ανθρώπου όπως η προδοσία, η ανάλωσή του στο κυνήγι της ίδιας του της σκιάς και οι ευσεβείς του απάτες, όντας μέλος ενός ποιμνίου που δίνει πνοή στο θεό του για να τον λατρέψει. Αυτό είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

«Ήταν τότε που τα κύματα μαστίγωναν το κορμί μου, που ο αέρας τρυπούσε τα κόκαλά μου. Τότε που ο χρόνος της ελπίδας μου, λιγόστευε. Αν βουτούσα και πήγαινα βαθιά, θα έβρισκα τη γαλήνη που τόσο επιθυμούσα;… Μα κάτι έψαχνα τότε, εκεί. Τι έψαχνα;…»

ένα μυθιστόρημα για...

Ερωδιός

Στην Κινέζικη κουλτούρα συμβολίζει την πίστη, την υγεία και τη μακροζωία. Και τα τρία αναζητούνται και, τελικά, διεκδικούνται μέσα σε αυτό ή μέσα από αυτό που ονομάζουμε «ζωή». Ποιος τάχα δεν τα χρειάζεται όταν του υποδεικνύονται ως ανάγκη από τα δύο θεμελιώδη έμφυτα, την αυτοσυντήρηση και τη γενετήσια ορμή; Πόσω μάλλον όταν όχι μόνο αναζητούνται, αλλά - ένα παραπάνω - ζητούνται απεγνωσμένα από μία επιπλέον ανάγκη που δηλώνει αδυναμία;… Ίσως, απλά, οι Αρχαίοι Έλληνες αυτά, τα τρία πολύτιμα, να τα είχαν αναγάγει στον Έρωτα ως απορρέοντα εκείνης της εσώτερης, αδιαμφισβήτητής του δύναμης. Εξάλλου, Ερωδιός: αυτός που άδει τον Έρωτα. Ναι, ίσως… Με συμβολικό ιχνηλάτη, πάντα, το πανέμορφο πουλί και αντανάκλασή του ένα κοριτσάκι που φέρνει σε γυναίκα…

Θυρεός

Όπως έχει επικρατήσει, είναι το έμβλημα. Το συμβολικό διακριτικό. Άλλωστε, εμβάλλει (εμπνέει), αλλά και συμβάλλει (βοηθά). Μπορεί να είναι εθνόσημο, όμως η περίπτωση του οικόσημου μας ενδιαφέρει εδώ. Του σήματος ενός οίκου, μίας οικογένειας. Κατά την αρχαιότητα, πολύ πριν τους Ρωμαίους, χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες ως όρος για τον ογκώδη λίθο που έφραζε μία είσοδο. Άρα, μιλάμε εδώ για στοιχειώδη πόρτα, για θύρα. Και ναι, η εν λόγω θύρα μπορεί να είναι κι αυτή που υπάρχει σε όλους μας. Αυτή που επιτάσσεται μερικές φορές να ξεκλειδώσουμε. Για να εισέλθουμε στο εσωτερικό που οι πνευματικοί ονομάζουν «ψυχή» και οι ψυχ-ιατροί «ψυχισμό». Θύρα < θυρεός. Και ασπίδα, σπαθί, τριαντάφυλλο, μονόγραμμα…

Άπειρο

Σύμβολο κι αυτό. Ρητορικώς, ίσως ό,τι πιο απόλυτο ως έννοια. Νομοτελειακώς, σίγουρα ό,τι πιο απόλυτο, το ίδιο το «απόλυτο». Προηγούνται και ‘δω «εκείνοι», οι αρχαίοι, οι παλαιοί μα ποτέ πεπαλαιωμένοι. Αυτή τη φορά με κάποιον Αναξίμανδρο. Ένα στερητικό πρόθεμα προ του «τέλους» κι εγένετο «ά-πειρο» («α» + «πέρας»). Για να ‘ρθει, εδώ, ως ιδέα, να τη συλλάβουμε και να γίνει έπειτα ιδεώδες, ιδανικό. Έννομη παρόλα αυτά κι όχι έκνομη, αν και φθάνει πέρα απ’ όποιον σε μας γνωστό φυσικό Νόμο, ούσα ικανή να τον καταργήσει κι αυτόν πριν μας γίνει γνώσιμος. Έννομη κι όχι έκνομη, εφόσον την επιζητούμε και τη λαχταρούμε με τον μεγαλύτερο δυνατό να υπάρξει καημό μαζί κι ελπίδα, όσο διαβρωτική, όσο απατεώνισσα κι αν είναι η τελευταία για την ψυχή ή ψυχισμό μας!… Έρχεται το «πάντα»! Απόλυτο ως είναι. Ή απόλυτο ως θα θέλαμε να είναι, αν κι αδυνατούμε να το χωρέσουμε στο πεπερασμένο μας μυαλό: "Σε τρομάζει, τώρα, το «πάντα»;"…

X-Files.

Επικοινωνία.

2311 27 28 03 | 211 27 28 03
curious_immortal@yahoo.gr
www.iwrite.gr/bookstore